Palcem po tanecznej mapie świata – Flamenco

Mówi się, że oglądnięcie pokazu flamenco to obowiązkowy punkt na mapie andaluzyjskich atrakcji turystycznych. Mimo że obecnie flamenco kojarzone jest głównie z kastanietami i kolorowymi, falbaniastymi sukienkami, w rzeczywistości ta pełna pasji sztuka rozwijała się przez prawie 500 lat. Skoro jednak mowa o datowaniu historii flamenco, trzeba pamiętać, że jest ona dokumentowana dopiero od dwóch stuleci. Wiele z tego, co aktualnie wiemy, ma swoje źródło w opowieściach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

To, czego można jednak być pewnym, to fakt, że przodkiem flamenco była zawodząca pieśń przy akompaniamencie wystukiwanego rytmu. Nie jest jednak wiadome, kiedy dokładnie niezbędnym elementem pokazów tanecznych stała się także gitara.

12729207_1213696828659498_8174351971050580902_n

Historia flamenco

Po przybyciu z Indii, Cyganie przywieźli ze sobą wiele pieśni i stylów tańca charakterystycznych dla swojej kultury. Między innymi to sprawiło, że wiele osób przypisuje właśnie tej grupie stworzenie flamenco. Warto jednak pamiętać, że mimo że rzeczywiście – byli oni głównymi propagatorami tej sztuki – to nie są jej jedynymi twórcami.

Koniec wieku XV był dla mieszkańców obecnej Andaluzji szczególnie burzliwy. Wówczas bowiem doszło do ostatecznego zwycięstwa katolicyzmu nad islamem, co pociągnęło za sobą szereg zmian nie tylko na południu, ale i w całej Hiszpanii. Wraz z umocnieniem się religii chrześcijańskiej, Żydzi, Maurowie i Cyganie zaczęli być prześladowani przez inkwizycję. Ci ostatni padli ofiarą najgorszych represji, które miały na celu całkowite zniszczenie ich tożsamości kulturowej. Zmuszano ich do porzucenia własnego języka, tradycyjnego ubioru oraz wędrownego stylu życia.

Przedstawiciele tych trzech represjonowanych kultur, pod wpływem wspólnych kłopotów, zasymilowali się, a flamenco, które znamy dzisiaj, jest ich wspólnym dziełem.

W XVIII w. stosunek hiszpańskiego rządu i obywateli do Cyganów uległ poprawie. Dużą w tym zasługę mieli romantyczni poeci, zafascynowani tajemniczością i autentycznością romskiej sztuki. Właśnie wtedy flamenco po raz pierwszy w historii stanęło przed szansą wyjścia z podziemi i zadymionych klubów na prawdziwe sceny przed hiszpańską publiczność.

Mimo to Cyganie nie chcieli dawać pokazów w określonym miejscu i czasie – w ich rozumieniu flamenco miało być spontanicznym aktem, skutkiem intensywnych przeżyć i efektem natchnienia. Na potrzeby szerokiej publiczności zaczęły więc powstawać pierwsze niecygańskie grupy performerów.

W czasie wojen w latach 30. i 40. ubiegłego wieku sceniczna sztuka flamenco w dużym stopniu zamarła. Jej renesans zapoczątkowany w latach 50. XX wieku trwa jednak do dnia dzisiejszego.

Flamenco współcześnie

Współczesne flamenco składa się z czterech podstawowych elementów: cante (śpiew, glos), baile (taniec), toque (gitara) i jaleo (klaskanie, tupanie, okrzyki). Do tej wyliczanki znawcy dodają jeszcze jeden element: duende – istotę i duszę flamenco. Poeci przez lata przypisywali duende znaczenie, którego nie dało się pojąć rozumem.

To czym flamenco różni się od innych stylów to przede wszystkim pierwszoplanowa rola rytmu i słów. Harmonia i melodia nie są najważniejsze. Siła i piękno jakie niesie ze sobą ta sztuka, mogą przerodzić się w mistyczne przeżycie i potrafią wywrzeć ogromne wrażenie na widzach.

Gdzie można zobaczyć show?

Warto zapłacić za możliwość zobaczenia tego widowiska na prawdziwej scenie. Cena biletu na show często kosztuje tyle, co posiłek w dobrej restauracji, a opłaca się raz zrezygnować z dwudaniowego obiadu, by przeżyć coś naprawdę niezwykłego.

Dobrą okazją do obejrzenia występów mistrzów flamenco są także festiwale, organizowane głownie latem. Panująca tam atmosfera zdecydowanie sprzyja odczuciu duende. Jeśli posiadasz ograniczony budżet, ale dysponujesz dużą ilością czasu, możesz też spróbować szczęścia w małych lokalach zlokalizowanych w cygańskich dzielnicach, takich jak Sacromonte w Granadzie. Zdaniem niektórych to właśnie tam, a nie na dużych scenach, kryje się prawdziwe piękno tej pasjonującej sztuki.

2227

Flamenco – więcej niż taniec

Palcem po tanecznej mapie świata – Kizomba

Taniec nie tylko wyraża emocje i opowiada różne historie, ale przede wszystkim wabi i kusi. Niekiedy nawet uznawany jest za sztukę. W niektórych stylach tanecznych wymagana jest precyzja, technika i doskonałość, w innych zaś liczy się spontaniczności, improwizacja i tzw. flow. A jak to się robi tańcząc kizombę?

2867_kizombaweekend_283b

Miejsce pochodzenia: Angola

Historia: taniec powstał pod koniec lat 70-tych XX wieku. Jest mieszanką semby (odmiana samby) oraz karaibskiego zouk. Ten styl taneczny dominuje przede wszystkim w afrykańskich portugalskojęzycznych koloniach. Natomiast europejskie centrum kizomby to Lizbona i jej przedmieścia, gdzie znajdują się duże skupiska afrykańskich imigrantów.

Cechy charakterystyczne: niezwykle zmysłowy taniec, opierający się na bliskim kontakcie między partnerami i prowadzeniu przypominającym tango – ponieważ ma sztywną ramę oraz nieruchomy tors. Niewielka przestrzenność tańca pozwala, aby tancerze przez większość czasu się nie przemieszczali, a jeśli już to na niedużym obszarze i bardzo powoli. Istnieją różne odmiany kizomby, mające różny stopień napięcia seksualnego. Najczęściej tańczą go małżeństwa i osoby zakochane. Praktykowanie tego tańca może budzić sprzeciw i zgorszenie u wielu ludzi, zwłaszcza wśród osób starszych. Mimo wszystko jest to taniec, który ma określone zasady – prowadzenia, wykonywania kroków i figur, dzięki czemu można kontrolować stopień zbliżenia, w zależności od tego, z kim się tańczy i jak się chce tańczyć.

Odmiany:  kizomba standard, tarraxinha, tarraxa

keep-calm-and-dance-kizomba-5

Palcem po tanecznej mapie świata – Bachata

Taniec nie tylko wyraża emocje i opowiada różne historie, ale przede wszystkim wabi i kusi. Niekiedy nawet uznawany jest za sztukę.

5d471eed34c09158377823c6a00c40f1

W niektórych stylach tanecznych wymagana jest precyzja, technika i doskonałość, w innych zaś liczy się spontaniczności, improwizacja i tzw. flow. A jak to się robi tańcząc bachatę?

Miejsce pochodzenia: Dominikana

Historia: Tak jak w przypadku salsy, bachata również klasyfikuje się jako taniec i muzyka. Pojawiła się pod koniec lat 30. ubiegłego wieku i została wymyślona przez czarnoskórych służących, którzy pod koniec dnia śpiewali piosenki i do nich tańczyli. W niektórych rejonach Dominikany uważano, że słowo bachata używane jest do określenia śmierci. Jednak zdecydowana większość mieszkańców tego kraju twierdzi, że oznacza przede wszystkim dobrą zabawę i imprezę. Początki bachaty nie były łatwe. Kilkanaście lat temu nie cieszyła się wielką popularnością, tak jak w czasach obecnych.

Cechy charakterystyczne: krok podstawowy nie należy do trudnych. Rytm liczony jest na 4, zaś następujące po sobie kroki powodują przemieszczanie się na boki oraz do przodu i do tyłu. Bachata nabiera charakteru poprzez charakterystyczne i dynamiczne ruchy bioder akcentując uderzenia w muzyce, a także bliski kontakt z partnerem. Tańcząc w parze, partnerzy robią kroki w tym samym kierunku. Bachata jest tańcem idealnym dla osób, które preferują spokojniejsze rytmy oraz bliski kontakt z partnerem.

Odmiany:  bachata standard, bachata dominikana, bachata sensual, bachatango, bachata modrena

keep-calm-and-dance-bachata

 

Palcem po tanecznej mapie świata – Salsa

Taniec nie tylko wyraża emocje i opowiada różne historie, ale przede wszystkim wabi i kusi. Niekiedy nawet uznawany jest za sztukę.

6c764aacde6397b28f88d883575cd918

W niektórych stylach tanecznych wymagana jest precyzja, technika i doskonałość, w innych zaś liczy się spontaniczności, improwizacja i tzw. flow. A jak to się robi tańcząc salsę?

Miejsce pochodzenia: Karaiby, szczególnie Kuba

Historia: narodziła się w latach 1940-1970 dzięki połączeniu rytmów afrykańskich i karaibskich (sonu i rumby kubańskiej). Salsa jest zarówno stylem tanecznym, jak również rodzajem muzyki. W języku hiszpańskim oznacza sos lub smak, który sugeruje połączenie dwóch doznań: pikantnych i aromatycznych. Praktykowana na ulicach i w barach miała charakter zabawy, której celem był flirt między partnerami. Zazwyczaj tańczona jest w parach, jednak bardziej doświadczeni tancerze pozwalają sobie na solowe popisy w celu demonstracji swoich umiejętności. Role tancerzy są wyraźnie podzielone: kobieta ma być słodką uwodzicielką, zaś mężczyzna prawdziwym macho.

Cechy charakterystyczne: tańczona w miejscu, skomplikowane sploty rąk, lekko pochylona postawa, rozkołysane biodra partnerów. Zależnie od rodzaju salsy, tańczona jest po linii (liniowa), według geometrii koła (cubana) i w kole (rueda).

Odmiany: salsa liniowa, salsa cubana, salsa NY style, salsa LA style, rueda de casino, salsa kolubijska, salsa portorykańska

salsa